Even iets heel anders..

Vorige week vond er een incident plaats in Arnhem waarbij twee mannen vreselijk werden toegetakeld vanwege hun geaardheid. Zo’n incident is afschuwelijk, zoals ieder incident verschrikkelijk is. De grote hoeveelheid steunbetuigingen was hartverwarmend. Ook mijn facebook-tijdlijn stroomde vol met berichten van vrienden, van wie het goed was om te lezen dat zij ieders levenswijze respecteren en zo ook de mijne.

Ik spreek met heel mijn hart als ik zeg dat ik gelukkig niet bang hoef te leven. Ik ben wie ik ben, zoals u bent wie u bent. En ja, er zijn verschillen. Maar is dat niet juist mooi? We wonen in een fantastisch en tolerant land, zo ervaar ik het althans. Ik kan in alle vrijheid leven en voel gelukkig geen belemmeringen, ook al woon ik samen met een jongen. Ik hoop dat dit ook blijft en waar dan ook in Nederland (Europa, de wereld?) kan gelden. Natuurlijk let je af en toe op en ga je niet provoceren. Maar doen we dat niet allemaal? Wat provoceren is? Dat ligt aan de situatie. Nogmaals; ik denk dat dit voor iedereen geldt. Je gaat ook niet in minirok naar de kerk of een telefoongesprek voeren in de bioscoop. Dan heb ik het nog niet eens over het buitenland met andere culturen. We passen ons soms gewoon een beetje aan, geen probleem. Persoonlijk heb ik er dus geen moeite mee dat niet iedereen leeft zoals ik leef. Wel word ik graag in mijn waarde gelaten. Ik respecteer jou, doe dat dan ook bij mij. Of je nu hetero bent, rood haar hebt of er een moedervlek op je rechterdijbeen staat (combinaties zijn ook mogelijk..). Leven en laten leven.

Wat we met z'n allen écht kunnen doen? Stoppen met homo's als aparte doelgroep te behandelen. Dus geen ‘homo-acceptatie’, maar ‘acceptatie van iedereen’. Geen ‘homohuwelijk’, maar gewoon ‘het huwelijk’. Geen ‘homorechten’, maar ‘mensenrechten’. Dán ben ik écht één van jullie. Ja, je wordt voor de beeldvorming nog steeds als hetero geboren. Maar hé, dat zetten we later graag recht. Door homoseksualiteit niet als iets vreemds of anders te behandelen, door het niet steeds als een aparte categorie te benoemen, bereiken we al heel erg veel en doen we heel veel goed. Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen.

Nogmaals: ik leef mijn leven op mijn manier, rekening houdend met anderen. Zoals u dat hopelijk ook doet. Alle berichten op (sociale) media en daarbuiten zijn hartverwarmend. Maar tegelijkertijd benadrukt dat wel dat homo-zijn anders is dan normaal. Wat ik hier schrijf is zomaar een gedachtespinsel waar ik mee rondliep na het zoveelste incident en de reacties daarop. Misschien dat het u ook aan het denken zet. Mocht u nu helemaal anders denken over hetgeen ik hierboven heb geschreven? Dat mag. Dit is namelijk mijn mening en ook die mag ik gelukkig gewoon hebben in dit mooie, vrije, tolerante land.


Boy Scholtze

Fractievoorzitter VVD Haaren